Kerstmis

 

Kerstmis! Bij mij komt het beeld naar voren van vroeger bij ons thuis. In de jaren 50/60 van de vorige eeuw, in de bakkerij thuis. Je vader helpen, en vaker ‘s-nachts met hem de nachtelijke bakkerij-uren delen, zeker toen de Heilige Kerstnacht in aantocht was. Mijn beide oudere broers waren zo juist thuis gekomen van 3 maanden kostschool en zaten in de “goede kamer” als vrije mensen de kerststal op te bouwen. Mijn andere broer en zus waren vrijgesteld wegens andere werkzaamheden of leeftijd. Je kunt er “zielig” over doen, maar voor mij heeft bovenstaande beschrijving een heel andere en bijzondere levensrijke invulling in mijn leven gekregen. Het leverde me op dat moment wel eens “jaloerse” gevoelens op. Maar zeer zeker gevoelens van bijzondere verbondenheid met mijn vader. Die voelde heel goed aan wat ik in de vele uren van meehelpen in de bakkerij, naast mijn schoolwerk, allemaal ondervond en beleefde. Midden in de stilte van het werken (meestal ‘s nachts) zei hij ineens: “je bent de enige die dit weet of kent ........ “.

 

Er ontstond in die jaren van samenwerken in zijn zaak een unieke band met hem, een meerwaarde die ik me pas later bewust werd. De andere kinderen hebben deze meerwaarde nooit zo kunnen beleven. Daarbij blijft me helder bij die ene dag in mijn leven toen ik mijn vader ging zeggen dat ik hem niet zou opvolgen in zijn zaak. Als jongeman van 19 jaar besloot ik toen om voor priester te gaan studeren. Een heel risico, dachten en zeiden velen toen, maar mijn vader slikte zijn emoties weg, en volgde mij met enthousiasme op mijn levensweg. Een paar jaar later deed hij de zaak aan de kant toen hij wist dat ik definitief mijn weg had gevonden. Ik denk dat iedereen wel iets van zijn of haar levensweg kan vertellen waarvan we achteraf moeten constateren hoe groot de waarde is van zo iemand op je levensweg.

 

Maar die waarden beleef je alleen als je samen-op-weg bent geweest. Heel veel mensen moeten helaas die “eenzaamheid” in hun leven meemaken omdat hun ouders of naast betrokkenen hen alleen lieten. Je bent er in je leven niet met het uitzoeken van een goede schoolkeuze en/of -pakket. Het is enorm doordringend in je leven als je ouder zo’n betrokkenheid bij je heeft achter gelaten, dat je nu nog - als het ware midden in de nacht - kunt voelen dat hij of zij bij jou kan zijn. Daarom voel ik verdriet als ik zie dat “sleutelkinderen” na school alléén naar huis gaan. Ook verdriet omdat een kind verder moet doorgaan in het leven zonder één van de ouders. Oh natuurlijk, in zo’n situatie zal de ene ouder alles doen om dit tot een minimum te beperken. Waarom schrijf ik U dit alles? Wat heeft dit nu met Advent, met Kerstmis te maken?

 

Heel eenvoudig! Je moet blijven zoeken en werken. Daarin moet je als ouder absoluut betrouwbaar zijn. Als kind krijg je van je ouders mee dat je in geloofszaken kracht kunt vinden maar je moet zelf óók gaan zoeken. Zelf op onderzoek uitgaan. Zelf leven van de waarden van het geloof wil je het ook kunnen doorgeven aan anderen. Kijken U en ik eens naar ons eigen leven?? Hoe vaak bent U bezig met uw godsdienst? Iedere week? Kan ik zelf wel beoordelen of ik God en Zijn Kerk iedere week nodig heb? Mag je van God wel een “consument-god” maken? Ik geloof in God en doe wat aan God en Zijn Kerk hoe het mij uitkomt? Beseft U wel dat we God dan maken tot een “wegwerp-artikel”? Advent, neem contact op met uw kerk. Weest betrokken bij uw geliefden! Vorm U zelf weer om naar Gods hand door iedere week trouw zijn Woord te beluisteren en er naar te handelen! Kerstmis, U en ik vieren dan groots dat we “verlost” zijn. En allen - u en ik - die Zijn Verlossing hard nodig hebben, zijn dit jaar de eregasten bij Zijn Kerststal. Mede namens ons kerkbestuur en andere collega’s priesters en diakens, en alle medewerkenden in de pastoraal wens ik U allen sfeervolle en gezegende kerstdagen toe. Zalig Kerstmis! En zeker ook een Gezegend 2019!

 

Deken W. van Rens.

 Copyright © 1963-2019 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.