Woord pastoor

 

Soms moeten de netten scheuren

 

. Na de drukte van een werkweek ging de huisvader gewoontegetrouw op maandagmiddag vissen. Aan de Maas. De overbuurman ging dan meestal met hem mee. De kinderen gingen naar school, maar in de vakantietijd konden we wel eens met hem meegaan. En dan zaten we daar aan de Maas, uren zwijgend naast elkaar. Ons vader had wel in de gaten dat we dat niet lang volhielden en zei dan – in de zomertijd – ga maar een beetje verderop zwemmen, waar het ondiep was en waar wij dan niet “zijn” viswater verstoorden en hij ons daarbij in de gaten kon houden. Zo genoot hij van de rust, het stille water en elkaars nabijheid. Binnenkort zullen we in de kerk Lucas 5, 1-11 lezen. Daar zien we hoe Jezus in een boot stapte en vervolgens de vele mensen - die aan de kant staan - toespreekt. Zo druk was het dat Hij vanuit een bootje een soort mobiele preekstoel had en alle mensen konden Hem zien en horen. Zo gaf Jezus zijn visie op mens en God. En toen hij dat gedaan had zei hij tegen de leerlingen: ‘‘Vaar nu zelf maar eens naar het diepe en gooi de netten uit. Ik zal van jullie mensenvissers maken. Maar Simon Petrus antwoordde: “Meester, de hele nacht hebben we gezwoegd zonder iets te vangen; maar op uw woord zal ik de netten uitgooien.”

 

Ze deden het en vingen zulk een massa vissen in hun netten dat deze dreigden te scheuren. Daarom wenkten ze hun maats in de andere boot om hen te komen helpen. Toen die gekomen waren vulden zich de beide boten tot zinkens toe. Lucas vertelt dus hoe de leerlingen erop uit worden gestuurd om zelf te preken. Ze worden letterlijk en figuurlijk in het diepe gegooid. Dan gebeurt er wat ze niet hadden verwacht: ze hebben enorm succes. De netten raken zo vol dat ze barsten. Dit beeld bleef in mijn gedachte hangen. Lucas heeft het wellicht niet zo bedoeld maar het zit in zijn verhaal. De leerlingen vangen zoveel dat de netten scheuren en er veel vis verloren gaat. Dit beeld mag je zeker op de kerk toepassen. De kerk heeft goede tijden gekend maar pas op dat je niet aan je successen ten onder dreigt te gaan. De kerk regelde vroeger heel wat levenszaken van de mensheid: onderwijs, ziekenzorg enz. zaken die nu door regeringen worden geregeld. …… maar we zitten nu in de fase dat de netten scheuren. Zorgzame broodvissers raken in paniek. Maar sommige zeggen ook: Gescheurde netten zijn juist goed voor de visstand. Jonge vissen vinden vrijheid; zoeken gevaarlijke avonturen. Er kan iets nieuws ontstaan. De vissers zijn gedwongen aan land te gaan. Ze moeten hun netten repareren.

 

Dan horen zij Jezus’stem opnieuw. Zie bijgaande foto: (Om deze foto goed te zien: zoek op: http://www.wallfahrtskirche-weissenregen.de/13.html. Dan ziet U hoe in het net mensen gevangen zijn. Prachtig houtsnijwerk van de preekstoel van de Wallfahrtkirche van Weissenregen in Beieren). Inderdaad de netten moeten worden gerepareerd. We zijn opnieuw leerlingen die moeten luisteren naar hoe Jezus het ook weer deed. Straks stuurt hij ons het diepe in. Dan mogen we mee gaan vissen. Jezus zegt: Ik ben niet gekomen om te oordelen. De regels kunnen veranderen als de tijden veranderen. Maar het gaat Hem om de liefde. Houd je van je vriendin? Hou je van je vriend? Houd je evenveel van haar/hem als van jezelf? En vind je – bijvoorbeeld - een nieuw kindje dat uit jullie liefde kan ontstaan een wonder, een wezentje dat absolute veiligheid verdient en geborgenheid en willen jullie dat aan hem geven? Zullen jullie het beschermen, ook als -wat God verhoede- jullie liefde op de klippen loopt; zul je het dan allebei liefhebben en het niet misbruiken om elkaar te bestoken? Zo kan ik doorgaan. We hebben Jezus horen preken in de boot. We zijn gegrepen door de waarde waarover hij sprak, over liefde en vergeving en het geheim van God en van het leven. Dàt en alleen dát willen we doorgeven. En niet alle oude beelden en voorstellingen die ooit de verpakking zijn geweest van deze boodschap in voorbije eeuwen. ‘‘Kom eens mee vissen’’, zegt Jezus tegen ons. Probeer zelf eens in mijn Geest over God te praten. Laten we samen genieten van elkaars “stille” nabijheid, zo maar bijvoorbeeld langs de oever van de Maas, zo duldzaam als God zelf.

 

De laatste regel van dit Lucasevangelie luidt: “Ze brachten de boten aan land en lieten alles achter om Hem te volgen”. Blijkbaar voelden de eerste leerlingen zich niet meer gevangen om bij dit werk te blijven, maar volgden hun hart om Hem in vrijheid te volgen. Jezus stelt hen gerust: “Weest niet bevreesd, voortaan zult ge mensen vangen.” En dat is de kern van het werken in zijn Kerk. En daarbij gaat het niet om dure of kostbare kerkgebouwen en/of kerkmeubilair, een eenvoudige boot als preekstoel doet al wonderen! Ik herinner me een berggebied in Beieren en bij een mooie plek langs de vele bergwegen was een magnifieke halteplaats om even met je auto te stoppen en te kijken. Ineens stond er een aanwijsbordje waarop vermeld stond dat dit gebied “Predigtstuhl” genoemd wordt. Niet voor niets….. want je had het gevoel: hier kun je gerust de netten uitwerpen. De netten zullen vol zijn van zijn Goddelijk Woord, volop aanwezig en verborgen in dit schitterend natuurgebied. Je voelde hoe de genade Gods ons toelacht. Die vreugde en ontdekkingen in Gods natuur wens ik u allen bijzonder toe.

 

Deken W. van Rens.

 Copyright © 1963-2018 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.